214سياه، مطلقاً مكروه بود، نبايد در بعضى پوششها استثنا مىشد. درحالىكه، به اقرار اهل سنت، پيامبر(ص) در فتح مكه، عمامه سياه بر سر داشتند! و درحالىكه امام حسن(ع) در عزاى اميرمؤمنان على(ع) سياهپوش شد 1 و نيز امام صادق(ع) عمامه و كفش و عباى سياه را استثنا مىكرد و... . نمونههايى از اين دست، در تاريخ صدر اسلام فراوان به چشم مىخورد؛ اينك به برخى از اين نمونههاى تاريخى اشاره مىشود:
1. ازهرى، از لغت شناسان معروف، سياهپوشى دختر امسلمه در عزاى حمزه سيدالشهدا(ع) را اينگونه گزارش كرده است:
زينب دختر ابىسلمه [ربيبه پيامبر] بر حمزه - كه رضوان خدا بر آنها باد - سه روز گريست و لباس سياه كه ويژه عزادارى است، پوشيد. سپس، رسولخدا(ص) وى را فراخواند و به وى فرمان داد كه بر موى خويش شانه زند و سرمه در چشم كشد. 2
2. احمد حنبل در مسند خود مىنويسد: «اسماءبنتعميس مىگويد: هنگامىكه جعفر به شهادت رسيد، رسولخدا(ص) به من فرمود: مادر من! سه روز جامه عزا در بر كن. پس از آن، هر چه خواستى انجام بده». 3
3. امام حسن مجتبى(ع) در عزاى اميرمؤمنان على(ع) لباس سياه پوشيد. 4
4. امسلمه نيز پس از شهادت امام حسين(ع) در مسجد پيامبر(ص) خيمه سياه برپا كرد و خود جامه سياه پوشيد. 5
از ديدگاه فقهى نيز فقهاى شيعه با استناد به روايات، پوشيدن لباس سياه را در ايام عزادارى سيدالشهدا(ع) جايز و مستحب مىدانند.