203صديقان سه نفر هستند: حبيب نجار مؤمن آل ياسين، حزقيل مؤمن آل فرعون و على ابن ابىطالب(ع) كه او برتر از آنهاست.
اگر لقب ابوبكر نيز صديق بود، بايد پيامبر اسلام(ص) متذكر مىشد و به جاى «الصديقون ثلاثة»، مىفرمود: «الصديقون اربعة» و ابوبكر را نيز داخل آن مىكرد. ازاينرو، نامگذارى ابوبكر به صديق، با حصر صديق در آن سه نفر از سوى نبى مكرم اسلام(ص) سازگارى ندارد.
جالب اين است كه جلالالدين سيوطى، مفسر و اديب مشهور اهل سنت در كتاب الدرالمنثور و نيز قندوزى حنفى در ينابيع المودة عين همين روايت را با كمى تفاوت از كتاب تاريخ بخارى، اينگونه نقل مىكنند:
وأخرج البخارى فى تاريخه عن ابن عباس قال قال رسول الله صلى الله عليه وسلم الصديقون ثلاثة حزقيل مؤمن آل فرعون وحبيب النجار صاحب آل ياسين و على بن أبىطالب عليه السلام. 1
ولى وقتى به نسخههاى مختلف تاريخ صغير و تاريخ كبير بخارى مراجعه مىكنيم، اين روايت را در آن نمىيابيم. اين نيز يكى ديگر از ظلمهايى است كه دشمنان اميرمؤمنان على(ع) در حق آن حضرت روا داشتند و قصد داشتهاند كه با اين كار، فضائل بىحد و حصر آنحضرت(ع) را از چشم مردم دور نگه دارند؛ غافل از اينكه پيش از آنها، برخى از علماى خودشان اين مطلب را ديده و نقل كردهاند .
از سوى ديگر، بسيارى از علماى اهل سنت اعتراف كردهاند كه اين دو لقب، شايسته ابوبكر و عمر نبوده، حديث آن ساختگى است. ابنجوزى، عالم معروف اهل سنت، در كتاب الموضوعات مىنويسد: