178مگر آنحضرت(ص) به هنگام زيارت مزار مادرش آمنه، چنان گريه نكرد كه اطرافيانش را نيز به گريه انداخت؟ با اين حال، آيا مىتوان گفت عمل به سنت پيامبر(ص) حرام و شرك است؟!
مگر نه اين است كه عمر، از صداى گريه زنان در تشييع جنازه منع كرد و در آن هنگام، رسول اكرم(ص) فرمود: «آنها را به حال خود رها كن! چشم آنها گريان، جانشان مصيبت ديده و داغشان تازه است». 1 مگر نه اين است كه رسولخدا(ص)، از غربت عموى گرامىاش، حمزه سيدالشهدا غمگين شد و با حسرتى عميق فرمود: «عمويم حمزه، گريهكن ندارد»! پس، زنان طايفه بنىاشهل با شنيدن اين سخن، به عزادارى و گريه براى حمزه پرداختند. 2 مگر نه اين است كه پيامبر(ص)، خود چنان بر حمزه گريست كه يارانش هيچگاه حضرتش را بدان حال نديدند؟! 3 جاى شگفتى است كه نوحهخوانى عايشه در مرگ پدرش ابوبكر 4، مذمت ندارد و گريستن شيعه در فراق رسولخدا(ص) و اهلبيت(عليهم السلام) او ممنوع مىشود!
اگر نوحهخوانى و ناله و شيون، به شيوه عزادارى دوران جاهليت انجام شود، بىشك حرام است. در دوران جاهليت، براى تعريف و تمجيد از اموات، به خوبىهاى نداشته ندبه مىكردند و در فراق آنها، به كفرگويى و نارضايتى از تقدير الهى مىپرداختند. چنين رويهاى در شرع مذمت شده است. ازاينرو، علماى شيعه گفتهاند: «كندن مو، ضربه زدن به سر و صورت و پارهكردن لباس در عزاى ميت، حرام و جاهلانه است». 5