41است كه خداوند به جاى هر واژۀ ديگرى، از واژۀ ريسمان (حبل) استفاده كند؛ زيرا تنها راه نجات چنين شخصى تمسّك به ريسمانى است كه در چاه انداخته شده است.

در اهميت اين نكته همين بس كه قرآن كريم همواره وحدت كلمه و همبستگى را ستوده و به آن امر نموده و تفرقه را نكوهش كرده است. قرآن كريم در نكوهش تفرقه تا بدانجا پيش رفته كه در آيۀ شريفۀ زير آن را در شمار بلاهاى آسمانى جاى داده است:

(قُلْ هُوَ الْقٰادِرُ عَلىٰ أَنْ يَبْعَثَ عَلَيْكُمْ عَذٰاباً مِنْ فَوْقِكُمْ أَوْ مِنْ تَحْتِ أَرْجُلِكُمْ أَوْ يَلْبِسَكُمْ شِيَعاً وَ يُذِيقَ بَعْضَكُمْ بَأْسَ بَعْضٍ) (انعام، 65).

بگو: او قادر است كه از بالا يا از زير پاى شما، عذابى بر شما بفرستد؛ يا بصورت دسته‌هاى پراكنده شما را با هم بياميزد؛ و طعم جنگ (و اختلاف) را به هر يك از شما بوسيله ديگرى بچشاند.

از اين رو همۀ مسلمانان بايد كتاب خدا را الگوى خود قرار دهند، متّحد باشند و از هر كارى كه باعث تفرقه مى‌شود پرهيز كنند. به ويژه در اين برهه از زمان كه كفّار و قدرت‌هاى استكبارى براى ايجاد تفرقه ميان مسلمانان و ريختن خون آنان به دست يكديگر توطئه مى‌كنند. آن‌ها براى دستيابى به اهداف شيطانى خويش