274يعقوبى (م292ق) مىگويد: علىبنابىطالب پس از وفات رسولالله(ص) قرآن را در هفت جزء، هر جزء شامل شانزده سوره و 886 آيه با يك سوره شمردن معوذتين، كه در مجموع112 سوره و6202 آيه مىشد، بار شتر كرده، نزد مردم آورد و فرمود: « هذا القرآن قد جَمَعتُه » 1.
ابن نديم زمان جمعآورى آن را سه روز مىداند 2.
دو - نتائج: توجّه بهمطالبى كه از منابع اهلسنت ارائه شد، نكات زير را نتيجه مىدهد:
اول - اين مصحف شريف علاوه بر ترتيب سُور قرآن، براساس نزول، مشتمل بر حقائق فراوانى چون تبيين، تفسير و تأويل و شأن نزول... 3 ناسخ و منسوخ بوده است و بهامر رسولالله(ص) و تعيين مواضع سورهها 4 بهاملاء آن حضرت و خط علىبن ابىطالب(ع) جمعآورى شد 5.
دوم - تفاوت اين مصحف با مصحفى كه در زمان عثمان مشهور شد، تنها در تقديم و تأخير سُوَر نبود بلكه همانگونه كه از اين تعبيرات راويان آن: « فيهعِلمٌ »، « فيه عِلمٌ كثيرٌ »، « لكان فيه عِلمٌ كثيرٌ »، « لو إجتَمَعَتِ الاِنسُ والجن ...» و« لاتجدون أحَداً أعلم بما بين اللَّوحين ...»، پيداست، مملو از دانش و حقائقى كه نجاتدهنده بشر باشد، بوده است.
سوم - تعداد سورهها و آياتآن با قرآن موجود هيچ تفاوتى نداشته 6، آنچه اين