519پيدا نشده وليكن نعش غريقه مزبوره مشهود و ديده شد. چون اسم مرقومه قاره بوده و از زن‌هاى بزرگ قبيله بنى‌بكر بود، لهذا سيل مذكور به‌نام سيل‌القاره مسمى گرديد.
پس از انقطاع آب‌هايى كه از اطراف مى‌آمد صناديد بنى‌خزاعه حرم شريف را تطهير كرده، براى اينكه كعبةالله را از سيول آتيه نگاهدارى كنند ديوارى به اطراف بيت‌الله كشيدند كه حجر اسماعيل در داخل آن ديوار ماند. ديوار مذكور تا زمان قريشيان باقى و پايدار بود.
دوّم آنها سيلى است بسيار خوفناك، كه بعد از سيل‌القاره ظاهر شده است. امام ارزقى [ازرقى] در تعريف اين سيل از سعيد بن مسيب نقل و روايت كرده، گويد در زمان جاهليه يك سيل مدهشى نيز ظاهر گرديد، سيل مذكور از سيل‌القاره بزرگتر و مدهش‌تر بود، طورى به‌قوت و دهشت ظاهر شده بود كه مابين جبلين را به آب مملو ساخته و خانه‌ها ديده نمى‌شد.
سيّم آنها سيل ام‌نشهل است، اين سيل در خلال سال يازدهم هجرت و در عصر خلافت ابن‌خطاب از طرف خانه ابى‌سفيان بن حرب، يعنى از طرف راهى كه در مكه مكرمه به معلا منتهى مى‌شود ظاهر شده و داخل حرم شريف گرديده و مقام مبارك را از جاى خود كنده تا وادى برد و ام‌نشهل را كه دختر عبيدة بن سعيد بن‌العاص بن اميه بود پيش خود انداخته غرق و تلف نمود و به اين جهت به سيل ام‌نشهل ناميده گرديد.
پس از آنكه صولت هجوم سيل گذشت و آب‌هايى كه در درون شهر متراكم شده بود به‌بطن وادى جريان نمود عموم اهالى متفق شده، كوچه و بازارهاى مكه معظمه را تطهير و تنظيف نمودند و مقام شريف را در اسفل وادى پيدا كرده، به حرم شريف آوردند وليكن چون نمى‌توانستند محل قديم مقام شريف را معين كنند كيفيت را به خليفه اسلاميان عرض و اظهار نمودند.
فاروق اعظم از اين وقعه مؤلمه غرق درياى كدورت و اضطراب شده و به نيت