97عبارت «الناس» (مردم)؛ مانند آيه « لِلّٰهِ عَلَى النّٰاسِ حِجُّ الْبَيْتِ مَنِ اسْتَطٰاعَ إِلَيْهِ سَبِيلاً » ؛ «براى خدا بر مردم [واجب] است كه آهنگ خانه [او] كنند. آنها كه توانايى رفتن به سوى آن دارند». (آل عمران:97) ¹

اما اراده در آيه تطهير، اختصاص به افراد خاص دارد؛ زيرا خداوند مخاطب در آيه را با عنوان «اهل‌البيت» معرفى كرده است و پيش از اين ثابت شد اين عنوان فقط به آل عبا اختصاص دارد.

2. ستايشى بودن زبان آيه

از شواهدى كه نشان مى‌دهد اراده در آيه تطهير، اراده تكوينى است، زبان آيه تطهير است؛ زيرا زبان آيه، زبان ستايش است. درحالى‌كه در اراده تشريعى هيچ‌گونه ستايشى وجود ندارد؛ زيرا اراده تشريعى، قراردادن تكليف بر بندگان است و چنين اراده‌اى ستايشى را در برندارد.

اما اينكه زبان آيه، زبان ستايش است، هم متن آيه بر آن گواه است و هم سخنان پيامبر اكرم (ص) بر آن دلالت دارد. در متن آيه، خداوند مخاطبان خود را با وصف «اهل‌البيت» معرفى مى‌كند و تعيين مخاطب با اين وصف، ستايشى براى آنان به شمار مى‌آيد؛ زيرا در آينده ثابت مى‌كنيم اگر كسى از بيت نبوت باشد، به يقين از شايستگى برخوردار است.

سخنان پيامبر (ص) نيز گواه بر ستايشى بودن زبان آيه است؛ براى نمونه به سخنى از حضرت اشاره مى‌شود و آن روايتى است كه سيوطى و ديگران نقل كرده‌اند. سيوطى در الدرالمنثور چنين نقل مى‌كند:

حكيم ترمذى و طبرانى و ابن‌مردويه و ابونعيم و بيهقى در كتاب