96از احكام و قوانين شريعت به حساب مىآيد.
پس از بيان معناى اراده تكوينى و تشريعى، به ذكر برخى از شواهدى مىپردازيم كه اثبات مىكند اراده در آيه تطهير، تكوينى است:
1. خاص بودن اراده در آيه تطهير
از ويژگىهاى روشن اراده تشريعى، آن است كه به افراد يا گروهى اختصاص ندارد، بلكه شامل همه انسانهاى بالغِ عاقل مىشود. از آنجا كه اراده در آيه تطهير، به افراد خاصى تعلق گرفته است، معلوم مىشود كه اراده در آيه، اراده تشريعى نيست.
اما اختصاص نداشتن اراده تشريعى به افراد يا گروه خاص بدان علت است كه شريعت، مجموعهاى از قوانين است كه در زبان قرآن به احكام الله معرفى شده است. قانون براى اينكه قانون باشد، بايد كلى و فراگير باشد و به فرد يا گروهى اختصاص نداشته باشد.
افزون بر اين، پيامبر، خود را فرستاده خدا معرفى، و قلمرو رسالت خود را چنين تعيين مىكند: « قُلْ يٰا أَيُّهَا النّٰاسُ إِنِّي رَسُولُ اللّٰهِ إِلَيْكُمْ جَمِيعاً » ؛ «بگو: اى مردم! من فرستاده خدا به سوى همه شما هستم». (اعراف: 158) پيامبرى كه رسالتش براى همه انسانهاست، شريعتش نيز همه انسانها را شامل مىشود و اختصاص به فرد يا گروه خاصى ندارد. ازاينرو برخى از آياتى كه احكام شريعت را بيان مىكند، با عبارت « يٰا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا » بيان شده است؛ مانند آيه « يٰا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِذٰا قُمْتُمْ إِلَى الصَّلاٰةِ فَاغْسِلُوا وُجُوهَكُمْ وَ أَيْدِيَكُمْ إِلَى الْمَرٰافِقِ » ؛ «اى كسانى كه ايمان آوردهايد! هنگامى كه براى نماز برمىخيزيد، صورت و دستها را تا آرنج بشوييد». (مائده:6) و برخى ديگر با