69سبحان، پيامبر را فرمان داد به همسرانش هشدار دهد كه يكى از دو گزينه را انتخاب كنند؛ گزينه نخست: دنيا و زيور آن و جدا شدن از پيامبر (ص) ؛ گزينه دوم: خداى سبحان، رسول او و سراى آخرت و قناعت به آنچه پيامبر (ص) براى آنان فراهم مىكند. زبان اين دو آيه، ستايش نيست، بلكه هشدار است. در محور دوم، خداوند مستقيماً به زنان پيامبر هشدار مىدهد كه اگر به وضوح عمل قبيحى مانند آزار دادن پيامبر، انجام دهند، كيفر آنان دو برابر، و اگر برابر خداوند و رسول او تواضع كنند و عمل نيكى انجام دهند، پاداش آنان نيز دو برابر خواهد بود. در محور سوم نيز به آنان تذكر مىدهد كه چون همسر پيامبرند، بايد بيش از ديگران مواظب رفتار خود باشند.
اما لحن محور چهارم، يعنى آيه تطهير، به گونهاى ديگر است. لحن
در اين آيه، لحن كرامتبخشيدن و ستايش است. چند نكته از آيه، اين لحن و زبان را آشكار مىسازد:
اولاً: دورساختن پليدى از انسان، كرامتى بزرگ است كه در آيه نصيب اهلبيت شده است.
ثانياً: متعلق اراده الهى در فعل « لِيُذْهِبَ » ، واژه « الرِّجْسَ » است و اين واژه اسم جنس همراه با الف و لام شمول است كه شامل همه انواع پليدىها مىشود. ازاينرو معناى آيه اين خواهد شد كه خداوند اراده كرده است همه پليدىها را از شما اهلبيت دور سازد.
ثالثاً: در اين آيه عنوان مخاطبان، اهلبيت است و اين عنوان وصفى است كه بر ستايش مخاطب دلالت دارد. براساس آيه 32 در صورتى