55دارد. اگر امام در هر يك از اين مناصب خطا كند، آثار ناگوار آن بسيار فراگير خواهد بود. در نتيجه از مصاديق پليدى خواهد بود. علامه حلى در اينباره مىگويد:
هيچ رجسى بزرگتر از خطا در احكام شرعى به ويژه احكامى كه به عبادات مربوط است، نيست و هيچ طهارت و پاكى بزرگتر از مصونيت از خطا به گونهاى كه در هيچ حكمى از احكام اشتباه رخ ندهد، نيست. 1
پس از بيان اين دو نكته، دلالت آيه بر عصمت اهلبيت از خطا و گناه روشن مىشود. واژه «الرجس» هر نوع پليدى را، خواه گناه باشد خواه خطا، شامل مىشود. در نتيجه «اذهاب الرجس» دور ساختن همه آنها خواهد بود.
همچنين استفاده زياد از ادات تأكيد، مانند حرف «انّما»، لام تأكيد، تأكيد « لِيُذْهِبَ » با فعل « يُطَهِّرَكُمْ » و تأكيد مجدد آن با واژه « تَطْهِيراً » معنايى نخواهد داشت جز اينكه خداوند اراده كرده است هر نوع پليدى را از اهلبيت دور سازد. اين چيزى جز عصمت از گناه و خطا نخواهد بود. «طريحى» در «مجمعالبحرين» به دلالت آيه تصريح مىكند و مىگويد: «لام در الرجس لام جنس است و نفى ماهيت [رجس]، نفى همه جزئيات آن از خطا و غير آن است. بنابراين گفتار اهلبيت حجت است». 2