35ساير اوصاف او را اثبات كرد. همچنين با همين شيوه نبوت عامه و نبوت خاصه پيامبر اكرم (ص) را ثابت كرد. هنگامى كه نبوت پيامبر (ص) و اينكه كتاب آن حضرت، قرآن است، ثابت شد، از آن پس مىتوان در اقامه دليل بر گزارههاى اعتقادى، از آيات قرآن نيز بهره گرفت.
بنابراين براى بهرهگيرى از آيات قرآن در اثبات گزارههاى اعتقادى، چندين گزاره اعتقادى مهم وجود دارد كه تنها راه اثبات آنها دليل عقلى است. آرى، خداوند در قرآن كريم در دعوت به توحيد و خداپرستى و ساير گزارههاى اعتقادى كه به آنها اشاره شد، دليلهاى عقلى به كار مىبرد و به پيامبر خود نيز آموزش مىدهد كه چگونه با استفاده از اين دليلها، غير مؤمنان را به توحيد و ساير گزارههاى اعتقادى دعوت كند؛ براى نمونه در دعوت به توحيد در خالقيت، به پيامبر خود مىفرمايد: « قُلِ اللّٰهُ خٰالِقُ كُلِّ شَيْءٍ وَ هُوَ الْوٰاحِدُ الْقَهّٰارُ » ؛ «بگو خدا آفريننده همه چيز است و اوست يكتا و حاكم بر همه چيز». (رعد:16)
اين آيه داراى يك دليل عقلى است: موجودى كه آفريدگار تمام موجودات باشد، فقط يكى است و نمىتواند دو موجود چنين وصفى را داشته باشند؛ زيرا اگر دو موجود چنين وصفى را داشته باشند، معلوم مىشود كه هر كدام به تنهايى آفريدگار تمام موجودات نيستند. بلكه آفريدگار بخشى از آنهايند. به ديگر سخن اگر موجودى آفريننده تمام موجودات شد، ديگر موجودى باقى نمىماند تا آفريننده دوم، آن را بيافريند. پس اگر موجودى باقى مانده است تا آفريدگار دوم آن را بيافريند، معلوم مىشود آفريدگار اول آفريننده همه موجودات نبوده