80 بزرگ، پارچه‌اى بستند تا پيامبر(ص) در سايه آن بنشيند. سال‌هاى بعد نيز نبى اكرم(ص) در آنجا وقوف مى‌كرد و نماز ظهر و عصر مى‌گزارد. صحراى مقدس عرفات، در سال دهم هجرى شاهد آخرين حج پيامبر(ص) بود.

در مورد علت نام‌گذارى صحراى عرفات، چند نكته وجود دارد:

الف) وقتى جبرئيل مراسم حج را به آدم(ع) يا به ابراهيم خليل(ع) آموخت، در پايان به او گفت: «

عَرَفْت؟ »؛ «آيا شناختى؟» ¹؛

ب) آدم و حوّا، در اين منطقه يكديگر را شناختند: «

تَعارَفا » و بازيافتند؛

ج) عرفات از آن رو به اين نام شناخته شد كه مردم در اين سرزمين به گناهان خود اعتراف مى‌كنند؛

د) برخى هم عرفه را به معناى كوه گرفته‌اند.

نويسنده كتاب «مسالك الأفهام» نوشته است:

گرچه در وجه تسميه عرفات (اين سرزمين وسيع) جنبه‌هاى گوناگونى ذكر شده ²، ولى بهتر آن است كه بگوييم اين سرزمين وسيع با جذبه روحانى و معنوى عجيبى كه دارد، فضاى بسيار مناسبى براى كسب معرفت پروردگار و شناسايى ذاتِ پاك او است و مشعر را هم از آن جهت «مشعر» گويند كه «مَعلَم و نشانه‌اى است از اين مراسم پرشكوه حجّ». ³