64بياييم با هم فروتنانه، بر سر سفرهجاودانه صحيفهسجّاديه بنشينيم و در برابر علىثانى، زينالعابدين(ع) زانو بزنيم و به سخنان گهربارش گوش جان بسپاريم كه سخن يار شنيدن از زبان معشوق، بسى شيرينتر و دلچسبتر و بيگمان، مؤثّرتر خواهد بود.
صحيفه سجّاديه، پس از قرآن كريم و نهج البلاغه باعظمتترين كتاب است كه كلمات پرمحتوايش، خود معرّف ارزش خويش است. اينچنين واژهها و الفاظ والايى (كه تالى تلو كتاب خداست)، جز از زبان معصوم تراوش نكند.
در سال 1353ه..ق روزى كه نسخهاى از اين كتاب (صحيفه مباركه سجّاديه) را مرجع فقيد مرحوم آيتالله العظمى مرعشى نجفى (رحمهالله) براى مفتى بزرگ اهل سنت در مصر «شيخ طنطاوى جوهرى»، مؤلّف و صاحب «تفسير الجواهر» (مفتى اسكندريه) به قاهره فرستاد، ايشان پس از تشكر از دريافت اين هديهگرانبها و ستايش فراوان از آن، در پاسخ، چنين اقرار كرد:
اين از بدبختى ماست كه تاكنون بر اين اثر گرانبهاى جاويد كه از مواريث نبوت و اهلبيت(عليهمالسلام) است، دست نيافته بوديم و من هرچه در آن مىنگرم، آن را فوق كلام مخلوق و دون كلام خالق مييابم. 1
برادران اهل سنّت، آن هم قشر دانشمندانشان، از اينكه صحيفه را