40 اهل عمل، از باب «عدل» وارد مىشوند و به «اجر» خود مىرسند. اما اهل دعا و سؤال از باب «فضل» وارد و مشمول «رحمت» مىشوند.
«ابن فهد حلى» در كتاب «عُدّة الداعى» از كتاب دعاى محمد بن حسن صفّار، روايتى را نقل كرده كه سند آن به رسول خدا(ص) مىرسد:
بايد از خدا بخواهيد تا به شما عطا كند؛ چه آنكه خدا را بندگانى است كه عمل مىكنند و خدا اجرشان را مىدهد و بندگان ديگرى دارد كه با صدق و اخلاص از او سؤال مىكنند [و از باب دعا وارد مىشوند]. پس، خدا عطا مىكند به ايشان و سرانجام، همه را در بهشت و دار سعادت، مجتمع مىسازد. آنگاه دسته عاملين [با تعجب] مىگويند: «پروردگارا! ما كه مورد لطف و عنايتت واقع شدهايم، نتيجه اعمال خوب ما بوده است. اما اين دسته [كه در عمل، قاصر بودهاند] از چه راه، به اين درجه از كرامت و عطا رسيدهاند؟» مىفرمايد: «بندگان من! شما كار خوب كرده و مزد خود را گرفتهايد. بىكم و كاست هم گرفتهايد. اما اينان به گدايى در خانه من آمدهاند و دست سؤال، به سوى من دراز كردهاند [صورت مسكنت بر خاك ذلت نهاده و دست به دامن فضلم زدهاند. من هم، دامن از دستشان نكشيده و محرومشان نكردهام، بلكه مشمول فضلشان كرده و در طاق و رواق عزت و مكرمت، جايگزينشان ساختهام]. پس به ايشان عطا كردم و آن، فضل من است كه به هركس بخواهم، مىدهم». 1