119 همراه جبرئيل، روانۀ مشعر شد و شب را در آنجا گذراند و صبح‌گاهان، در مشعر به پاخاست و در آنجا نيز با كلماتى به دعا پرداخت و به درگاه خداوند توبه كرد. ¹

عرفات، جايگاه شناخت و معرفت خداوند متعال است. در عرفات، حجاب‌ها از جلوى چشمان حضرت آدم(ع) برداشته شد كه در ساق عرش اسماى مقدّس خَمسةُ النُجباء را ديد و به تعليم جبرئيل گفت: «

يا حَميدُ بِحَقِّ مُحَمَّدٍ يا عالي بِحَقِّ عَليٍّ يا فاطِرُ بِحَقِّ فاطِمَةَ يا مُحْسِنُ بِحَقِّ الَحسَنِ وَالُحسَيْنِ... وَمِنْكَ الإِْحْسانُ ».

همين كه اسم امام حسين(ع) را بر زبان جارى كرد، اشك از چشم‌هايش ريخته، قلبش پريشان شد. سببش را از جبرئيل پرسيد و جبرئيل مصيبت آن حضرت را بيان فرمود. حضرت آدم(ع) و ملائكه گوش داده، گريه ميكردند. ²

ب) حضرت ابراهيم(ع) و صحراى عرفات

جبرئيل در ظهر روز عرفه، به ابراهيم(ع) گفت: «اى ابراهيم! به گناهان خود اعتراف كن و مناسك را بشناس». از اين جهت كه جبرئيل به آن حضرت گفت: «

اعتَرِف »، آنجا را عرفات ناميدند. در جهت شمالى اين دشت، كوهى است كه «جبل‌الرحمة» نام دارد. در اين وادى، ابراهيم(ع)