73 عرفه تا مغرب در اين مكان وقوف كنند. در علت نام‌گذارى اين بيابان، به عرفات وجوهى گفته‌اند:

1. حضرت آدم و حوا(عليهماالسلام) بعد از جدايى طولانى در اين سرزمين به هم رسيدند و باهم آشنا شدند. ¹

2. گفته‌اند خوابى كه حضرت ابراهيم(ع) دربارۀ فرزندش اسماعيل(ع) ديد، در اين سرزمين بود و در اين بيابان به وظيفۀ خود عارف و آشنا شد. از اين رو آن را عرفات ناميدند. ²

3. امام صادق(ع) فرمود: جبرئيل حضرت آدم(ع) را در اين سرزمين آورد و به او گفت:

اذا غَرُبَتِ الشَّمسُ فَاعتَرِف بَذنبك فَسُميَ المَعرِف لاِعترِافِ آدم بِذَنبِه عليه. ³

چون آفتاب غروب كند، اعتراف كن به خطاهاى خود. پس آن موقف عرفات ناميده شد، براى اينكه آدم در آنجا به خطاى خود اعتراف كرد.

امام باقر(ع) فرمود:

ما يَقفُ احَدٌ عَلى تلِكَ الجِبالِ بَرٌ ولا فاجرٌ إلاّ اسِتَجابَ الله له فامّا البَّر فَيُسَتجابُ لَهُ في آخِرتِه وَدُنياه وَاما الفاجِرُ فَيُستَجابُ لَهُ في دُنياهُ. ⁴

احدى بر اين جبال (مشعر و منا و عرفات) وقوف نمى‌كند، مگر اينكه خدا دعاى او را مستجاب مى‌كند؛ محسن و نيكوكار باشد يا فاجر و