102

منبر رسول الله(ص)

رسول خدا(ص) در روزهاى اول هجرت نشسته موعظه مى‌كردند. بعد از آنكه جمعيت زياد شد، مى‌ايستاد و به ستونى تكيه مى‌كرد تا آنكه در سال پنجم هجرى منبرى با سه پله براى آن حضرت ساختند و ايشان جاى موعظه را از ستون به فراز منبر انتقال دادند.

معروف است وقتى حضرت به منبر تشريف بردند، صداى ناله‌اى از ستون برخاست. حضرت دست بر ستون كشيد و دستور داد كه آن ستون را در جوار همان منبر دفن كنند؛ مُلاّى رومى اين واقعه را به نظم در آورده: ¹

استن حنّانه از هجر رسول ناله مى‌زد همچو ارباب عقول

در ميان مجلس وعظ آن‌چنان كزوى آگه گشت هر پير و جوان

در تحير مانده اصحاب رسول كزچه مى‌نالد ستون با عرض و طول

گفت پيغمبر چه خواهى اى ستون گفت جانم در فراقت گشت خون

مسندت من بودم از من تافتى بر سر منبر تو مسند ساختى

گفت خواهى تا تو را نخلى كنند شرقى و غربى زتو ميوه چنند

يا در آن عالم حقت سروى كند تا تر و تازه بمانى تا ابد

گفت آن خواهم كه شد دائم بقاش بشنو اى‌غافل كم ازچوبى مباش

حجرۀ منور رسول‌خدا(ص) و فاطمه(عليهاالسلام)

تا سال 88 ه.ق حجرۀ منور رسول‌خدا(ص) و فاطمه(عليهاالسلام) به وضع ساده و طبيعى خودش باقى بود و فرزندان امام حسن و امام حسين(عليهماالسلام) در آن