88
أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جٰاؤُكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللّٰهَ وَ اسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللّٰهَ تَوّٰاباً رَحِيماً؛ و اگر اين مخالفان، هنگامى كه به خود ستم مىكردند [و فرمانهاى خدا را زير پا مىگذاردند] به نزد تو مىآمدند و از خدا طلب آمرزش مىكردند و پيامبر هم براى آنها استغفار مىكرد، خدا را توبهپذير و مهربان مىيافتند». (نساء:64)
[اكنون] نزد تو آمدم درحالىكه از گناهانم استغفار كرده و تو را نزد پروردگارم شفيع قرار دادم. پس، اى خدا! از تو مىخواهم كه آمرزش را بر من واجب گردانى همانگونه كه بر كسانى كه به وقت حيات او [رسول خدا] نزدش رفتند، واجب كردى. پروردگارا! آن حضرت را اولين شفاعتگران و موفقترين درخواستكنندگان و در ميان اولين و آخرين، بزرگوارترين قرار ده. با اميد به رحمتتاى مهربانترين مهربانان.
ابنقدامه سپس مىگويد: «دست كشيدن به ديوار قبر پيامبر[(صلى الله عليه و آله)] و بوسيدن آن مستحب نيست». «احمد» مىگويد: «من اين مسئله را نمىدانم، «اثرم» مىگويد: «علماى مدينه را ديدم كه قبر پيامبر[(صلى الله عليه و آله)] را لمس نمىكردند و فقط در جايى مىايستادند و سلام مىدادند». «ابوعبدالله» مىگويد: «ابنعمر نيز چنين مىكرد».
«ابراهيم بن عبدالله بن عبدالقارى» روايت مىكند كه ابنعمر را ديده است كه دستش را بر محل نشستن پيامبر(ص) بر منبر قرار داد و بر صورت كشيد. 1