56
مَن ذُكِرتُ عِنْدَهُ فَنَسِيَ الصَّلاةَ عَلَىَّ خَطِىءَ الجَنَّةَ. 1
هر كس نزد او ياد شوم و فراموش كند كه بر من درود فرستد، راه بهشت را گم كند.
فراموشكردن، يا به معناى ترككردن عمدى است؛ چنانكه در قرآن آمده است: قٰالَ كَذٰلِكَ أَتَتْكَ آيٰاتُنٰا فَنَسِيتَهٰا ؛ «مىفرمايد: همانگونه كه آيات ما براى تو آمد و تو آنها را فراموش كردى». (طه: 126)
يا ترككردن شبه عمدى است. به اين صورت كه وقتى نام آن حضرت را مىشنود، خود را سرگرم كارهاى ديگر مىكند تا اينكه درود فرستادن را فراموش مىكند. زمانى تكليف از فراموشكار ساقط مىشود كه اين فراموشى از كوتاهى او و سرگرم شدن به مسائل ديگر ناشى نشود. در غير اين صورت، اين فراموشكار نيز گناهكار است و تكليف از او برداشته نمىشود؛ همانند كسى كه سرگرم شطرنج شود و نماز را فراموش كند تا وقت آن بگذرد. در اين صورت براى چنين فردى، گناه ترك نماز ثبت مىشود.
با سندى حسن يا صحيح از رسول خدا[(صلى الله عليه و آله)] روايت شده كه فرمود: «
البَخيلُ كُلُ البَخيل مَن ذُكِرتُ عِندَهُ فَلَم يُصَلِّ عَلَىَّ » 2؛ «بخيل است هركس كه من نزد او ياد شوم و بر من درود نفرستد».
«ابونعيم» در «الحليه» روايت مىكند كه:
آهويى به پيامبر[(صلى الله عليه و آله)] گفت: اجازه بده تا بچههايم را شير بدهم و