216
مَن صَلَّى عَلَىَّ بَلَغَتني صَلاتُهُ وَصَلَّيتُ عَلَيهِ وَكُتِبَ لَهُ سِوى ذلِكَ عَشرُ حَسَناتٍ. 1
هركس بر من درود فرستد، درودهايش به من مى‌رسد و بر او درود مى‌فرستم و براى او علاوه بر آن، ده حسنه نيز نوشته مى‌شود.
در روايت ديگرى آمده:
مِن أَفضَلِ أَيّامِكُم يَومُ الجُمُعَةِ، فِيهِ خُلِقَ آدَ وَفيهِ قُبِضَ وَفيهِ النَّفخَةُ وَفيهِ الصَّعقَةُ، فَأَكثِروا عَلَىَّ مِنَ الصَّلاةِ فِيهِ فَإِنَّ صَلاتَكُم مَعروضَةٌ عَلَىَّ... . 2
بهترين روزهايتان جمعه است كه آدم در آن خلق شد و در آن وفات يافت و نفخه صور [در محشر]، در اين روز اتفاق مى‌افتد. در آن روز بر من بسيار درود فرستيد؛ زيرا درودهايتان بر من عرضه مى‌شود.
گفتند: اى رسول خدا! چگونه درودهاى ما به شما عرضه مى‌شود، درحالى‌كه شما پوسيده شده‌ايد؟ فرمود:
«إِنَّ اللهَ عَزَّوَجَلَّ حَرَّمَ عَلَى الأَرضِ أَن تَأكُلَ أَجسادَ الأَنبياء» 3؛ « خداوند عزّوجلّ بر زمين حرام كرده است كه اجساد پيامبران را بپوساند».
اين روايت صحيح است؛ برخلاف كسانى كه آن را بى‌اعتبار دانسته‌اند، ابن‌خزيمه و ابن‌حبان در كتاب‌هاى الصحيح خويش و نيز حاكم در كتاب المستدرك آن را نقل كرده‌اند. حاكم اين حديث را حسن و صحيح دانسته