180گفت: صدايت را در مسجد پيامبر بالا مبر؛ زيرا خداوند تعالى براى تأديب قومى مى‌فرمايد: لاٰ تَرْفَعُوا أَصْوٰاتَكُمْ فَوْقَ صَوْتِ النَّبِيِّ ؛ «صداى خود را از صداى پيامبر بالاتر مبريد». (حجرات: 2)
و در مدح قومى مى‌فرمايد: إِنَّ الَّذِينَ يَغُضُّونَ أَصْوٰاتَهُمْ عِنْدَ رَسُولِ اللّٰهِ ؛ «به يقين، كسانى كه صداى خود را نزد پيامبر خدا پايين مى‌آورند». (حجرات: 4)
همچنين در نكوهش قومى فرمودند: إِنَّ الَّذِينَ يُنٰادُونَكَ مِنْ وَرٰاءِ الْحُجُرٰاتِ ؛ «كسانى كه تو را از پشت حجره‌ها بلند صدا مى‌زنند». (حجرات: 4)
بنابراين، حرمت پيامبر[(صلى الله عليه و آله)] پس از مرگ، همچون در زمان زندگيش در دنياست. منصور با اين استدلال تسليم شد. اين ادب و احترام امام مالك و منصور در خور توجه است.
در صحيح بخارى آمده كه عمر بن خطاب به دو نفر از اهل طائف گفت: «اگر اهل اين شهر بوديد، شما را سخت كتك مى‌زدم به سبب اينكه صدايتان را در مسجد رسول‌خدا[(صلى الله عليه و آله)] بالا مى‌بريد».
«سمهودى» در «وفاء الوفا»، از ابوبكر روايت كرده كه شايسته نيست صدا بر پيامبر[(صلى الله عليه و آله)] بلند شود، چه در حيات چه پس از مرگ ايشان.
طبق روايتى، هنگامى كه در ديوارهاى خانه‌هاى اطراف مسجد پيامبر[(صلى الله عليه و آله)]، ميخى كوبيده مى‌شد، عايشه پيام مى‌فرستاد كه رسول خدا[(صلى الله عليه و آله)] را آزار ندهيد. عايشه با اين كار مى‌خواست آنها كارشان را به اندازه نياز انجام دهند و بيش از آن، به دور از ادب بود. پيامبر[(صلى الله عليه و آله)] از كسى كه ادب را در محضر ايشان رعايت نكند، مى‌رنجد؛ زيرا در دنيا و آخرت