158نگاه و دعاى ايشان و پاسخ سلام آن حضرت باشد. همچنين حكم ادب، آنگونه كه شايسته مقام شريف پيامبر[(صلى الله عليه و آله)] است، رعايت شود. چه بسا كه اين ديدگاه، به واقعيت نزديكتر است؛ زيرا معمولاً اهل كتاب، هنگام زيارت پيامبران در نشاط و شادمانى زيادهروى مىكنند. به همين دليل، رسولخدا[(صلى الله عليه و آله)] امت خويش را از پرداختن به لهو و لعب هنگام زيارت نهى كرده است. بنابراين، بر امت رسول خدا[(صلى الله عليه و آله)] واجب است به هنگام زيارت آن بزرگوار به توبه و استغفار بپردازند و هنگام زيارت او، پس از وفاتش آنگونه باشند كه در زمان حيات آن حضرت و مقابل ايشان بودند.
زيارت آن بزرگوار، نيكوست و فراوانى نيكويى و خير نيز پسنديده است. بر زائر واجب است ادب را رعايت كند و از لهو و لعب دورى گزيند.
عبدالرزاق در كتاب المصنف، با سند خود با بيان نهى بىحرمتى، اين روايت را نقل كرده كه «حسن بن حسن» گروهى را نزد قبر پيامبر[(صلى الله عليه و آله)] ديد. آنها را از اين كار نهى كرد و براى آنها فرمايش جد بزرگوارش را نقل كرد كه: « وَلا تَجعَلوا قبَري عيداً »؛ «قبر مرا عيد قرار مدهيد».
عمل او تأييد مىكند كه معناى حديث نهى، بىادبى و گستاخى به هنگام زيارت و تسامح در آن است، آنگونه كه اعياد به شادمانى مىگذرد، پس منظور روايت، نهى از زيارت نيست. شيخ الاسلام تقى سبكى مىگويد:
چگونه ممكن است به ذهن كسى از پيشينيان خطور كرده باشد كه پيامبر[(صلى الله عليه و آله)] از زيارت قبر خودش افراد را منع كرده باشند، در حالى كه همه به اتفاق به جواز زيارت ساير مردگان اتفاق نظر دارند.