134هيچ تفاوتى وجود ندارد. اين مسئله كاملاً روشن است و هيچ شبههاى براى بنده وجود ندارد.
«ابنمبارك» از «سعيد بن مسيب» روايت كرده كه:
روزى نيست كه اعمال امت، صبحگاهان و شامگاهان بر پيامبر عرضه نشود، پس آنها را با چهره و اعمالشان مىشناسد، ازاينرو، شاهد آنها است.
زيارتكننده بايد به هنگام زيارت ايشان، چهره مبارك آن حضرت را به ذهن آورد و در قلبش شكوه و منزلت او را احساس كند، سپس با حضور قلب و كرنش و آرامش جسم و سكون اعضا بگويد: سلام بر تو اى رسول خدا!
از «حسن بصرى» روايت شده كه:
«حاتم اصم» بر سر قبر رسول خدا[(صلى الله عليه و آله)] ايستاده بود، گفت: خداوندا! ما قبر پيامبر تو را زيارت كرديم، پس ما را دست خالى باز مگردان. ندا آمد: تو را براى زيارت حبيبمان فرا نخوانديم، مگر اينكه تو را پذيرفتيم [طلبيديم]. پس تو و هر كه از زوار كه همراه توست، آمرزيده شديد.
با بيان اين همه احاديث گويا و آيههاى روشنگر و آراى ائمه مذاهب چهارگانه، با بهترين زبان و نيكوترين حجت، در باب استحباب زيارت و توفيق سفر براى آن، مجالى براى تاويل به ترك يا بدعت گذاشتن در آن باقى نمىماند. خداوند مىفرمايد: يٰا قَوْمَنٰا أَجِيبُوا دٰاعِيَ اللّٰهِ وَ آمِنُوا بِهِ؛ «اى قوم ما، دعوتكننده الهى را اجابت كنيد و به خدا ايمان آوريد». (احقاف:31)