115
وَأَتَى المُسلِمُ بِالسَّلامِ بِهَيبَةٍ
هنگامى كه وارد مسجدالنبى شديم، اول دو ركعت نماز تحيت بهجا آورديم؛
با تمام وجود و با فروتنى و حضور قلب كه اين، كارى نيك و پسنديده است؛
پس به قصد زيارت قبر شريف بدان سو شديم؛ گويى بر روى چشمانمان مىرفتيم؛
در مقابل قبر، پنهان و آشكار با افتادگى و فروتنى مىايستيم؛
گويى او در قبر زنده و گوياست و ايستادگان سرفرود آوردهاند؛
آن هيبت بر آنها چيره شد و آن ستونها نيز از هيبت و عظمت اين مقام، به شدت به خود مىلرزيد؛
چشمه اشكها جارى شد، درحالىكه مدتها بود كه اين ديدگان خشكيده بودند؛
سلامكنندگان با ايمان و آگاهى كامل و با هيبت و وقار به آن حضرت سلام مىكردند؛
صداها در اطراف ضريحش هرگز بلند نشده و بر آن سجده