72وگمان كرده كه دروغ است، واين به نظر من از مبالغات او است كه در نتيجه تسريعش در تضعيف احاديث پديد آمده است، قبل از آنكه طرق آن را جمع كرده ودقت نظر در آنها بنمايد. ¹

بدين جهت است كه ابن حجر در «لسان الميزان» در ترجمه ابن مطهّر حلّى(رحمه الله) مى‌گويد:

من ابن تيميه را چنين يافتم كه در ردّ احاديثى كه ابن مطهّر نقل كرده، بسيار وبى‌نهايت بر آنها حمله مى‌كند، گرچه معظم آنها از موضوعات وروايات واهى است!! ولى در رديّه خود بر احاديث، بسيارى از احاديث خوب را كه در حال تصنيف كتابش به ياد نداشته، رد نموده است، زيرا به جهت گستردگى محفوظاتش تنها بر آنچه در سينه داشته اتّكا كرده است، وحال آنكه انسان نسيان‌كار است. وچه بسيار از مبالغه‌اى كه در توهين كلام رافضى داشته او را احياناً به تنقيص على كشانده است. ولى اين ترجمه گنجايش واضح كردن آنها وذكر نمونه‌هايى از آن را ندارد. ²

8. شبهه در حديث «مؤاخاة»

بنابر منابع معتبر تاريخى، حديثى، پيامبر(ص) پس از هجرت بين اصحاب عقد برادرى بست و بين خود و على(ع) عقد برادرى بسته است.

احمد بن حنبل به سندش از ابن عباس نقل كرده كه پيامبر(ص) خطاب به حضرت على(ع) فرمود:

«أنت أخي و صاحبي» ³؛ «تو برادر و صاحب منى».