57ب) سوره كهف مكّى است، مگر هفت آيه از اوّلش كه مدنى است. ¹

ج) سوره مريم مكّى است، الاّ آيه سجده وآيه وَ إِنْ مِنْكُمْ إِلاّٰ وٰارِدُهٰا. ²

د) سوره حجّ مكّى است، مگر آيه وَ مِنَ النّٰاسِ مَنْ يَعْبُدُ اللّٰهَ عَلىٰ حَرْفٍ . ³

ثانياً: بر فرض كه آيه «مودّت» مكّى باشد ولى اين مستلزم آن نيست كه مودّت محصور بر خويشاوندان موجود گردد بلكه شامل كسانى نيز مى‌گردد كه بعد از نزول آيه متولّد مى‌شوند وداراى شرايط موجودين هستند؛ يعنى آيه شامل هر شخص معصوم از امامان اهل بيت عترت وطهارت مى‌شود.

نظير اين آيه، آيه وصايت است. خداوند تعالى مى‌فرمايد يُوصِيكُمُ اللّٰهُ فِي أَوْلاٰدِكُمْ كه شامل هم اولاد موجود در زمان نزول آيه مى‌شود وهم اولادى كه بعداً متولّد مى‌شوند.

شبهۀ دوّم: عدم اختصاص آيه به اهل بيت(عليهم السلام)

ابن تيميه در ادامه اشكال سابق خود مى‌گويد: «دليل اين مطلب اين است كه خداوند نفرمود:

«الاّ المودة لذوي القربى» ، بلكه فرمود: إِلاَّ الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبىٰ ، واگر مقصود خداوند خويشاوندان پيامبر(ص) بود، بايد للقربى يا لذوى القربى مى‌گفت، همان‌گونه كه در آيه خمس فرمود:

وَ اعْلَمُوا أَنَّمٰا غَنِمْتُمْ مِنْ شَيْءٍ فَأَنَّ لِلّٰهِ خُمُسَهُ وَ لِلرَّسُولِ وَ لِذِي الْقُرْبىٰ . ⁴