101ز) ابوعبدالله بن بطّه (387ه.ق) مىگويد:
بيعت على بيعت اجتماع ورحمت بود، وهرگز مردم را به خود دعوت نكرد ونيز بر بيعت خود با شمشير، مردم را مجبور نساخت وبا عشيره خود بر مردم غالب نشد. او با اين عمل خود به خلافت شرف وبها داد وبا عدالت خود به قامت خلافت، زيور بها وعظمت وارزش آويخت... 1
ح) ابوعثمان على بن عبدالرحمن صابونى (م449ه.ق) مىگويد:
...خلافت على به بيعت صحابه با او بود؛ زيرا تمام آنان او را سزاوارترين وبرترين خلق در آن وقت به خلافت مىشناختند، وهرگز عصيان ونافرمانى او را به خود اجازه نمىدادند... 2
ط) ابن عبدالبرّ (م463ه.ق) مىگويد: «مهاجرين وانصار بر بيعت با او اجتماع كردند وتنها چند نفر از آنها بودند كه بيعت نكردند...». 3
ى) آمدى (631ه.ق) مىگويد:
و امّا وجه دوم در اثبات امامت على(ع) اجماع امت بعد از قتل عثمان واتفاق آنها بر استخلاف وامامت او است... واين دليل بر امامت وى مىباشد. 4
ك) ابن عماد حنبلى (1089ه.ق) مىگويد: «همراه ومؤيّد خلافت على(ع) جماعتى از بدرىها واهل بيعت رضوان وروايات پيامبر(ص) واجماع بر امامت او بودند». 5