65
أَ فَغَيْرَ اللّٰهِ أَبْتَغِي حَكَماً وَ هُوَ الَّذِي أَنْزَلَ إِلَيْكُمُ الْكِتٰابَ مُفَصَّلاً (انعام: 114)
آيا غير خدا را به داورى طلبم؟! در حالى كه اوست كه اين كتاب آسمانى را، كه همه چيز در آن آمده، به سوى شما فرستاده است.
از تمام اين آيات استفاده مىشود حاكم تشريعى بالاصاله خداست و ديگران وظيفه دارند تا حكم او را ابلاغ نموده و به آن عمل كنند.
اعتقاد مشركان به شرك در قانونگذارى
خداوند متعال مىفرمايد: أَمْ لَهُمْ شُرَكٰاءُ شَرَعُوا لَهُمْ مِنَ الدِّينِ مٰا لَمْ يَأْذَنْ بِهِ اللّٰهُ؛ «آيا معبودانى دارند كه بىاذن خداوند آيينى براى آنها ساختهاند؟!». (شورى: 21)
از اينكه خداوند متعال سخن از تشريع شركاء به ميان آورده استفاده مىشود مشركان معتقد به شريك براى خدا در قانونگذارى و تشريع بودهاند.
5. توحيد در مالكيت
يكى از اقسام توحيد افعالى توحيد در مالكيت است؛ يعنى تنها مالك حقيقى كه ملكيتش را از كسى به دست نياورده خداوند سبحان مىباشد، و ديگر مالكان ملكيتشان مجازى و در طول ملكيت خداوند متعال است.
خداوند مىفرمايد: لَهُ مُلْكُ السَّمٰاوٰاتِ وَ الْأَرْضِ؛ «حكومت آسمانها و زمين، از آن خداست». (بقره: 107)
از آنجا كه «له» خبر براى «ملك» است و مقدم شده و دلالت بر حصر دارد لذا مىتوان از آن توحيد در مالكيت فهميد.