126 الوهيت و عبادت مىشود كه درخواستكننده قصد عبادت خاص را داشته و به قصد الوهيت يا ربوبيت از او چيزى را بخواهد كه هرگز مسلمانى چنين اعتقادى را نسبت به اولياى الهى ندارد.
دعاى استقلالى، مخصوص خداوند متعال
در مباحث گذشته اشاره شد دعا و صدا زدن غير خدا و درخواست از او به نحو استقلال شرك است. اينك در ادامه اين بحث مىگوييم انسان وقتى كسى را به جهت حاجتى كه دارد صدا مىزند دو صورت دارد و يا با دو نوع نيت از او چيزى را مىخواهد:
1. به نحو استقلاليت
مقصود از استقلاليت در طلب آن است كه مخاطب او را در برآورده كردن حاجاتش مستقل مىبيند، كه اين ديدگاه مخصوص خداوند متعال است.
2. به نحو تبعيت
و مقصود به تبعيت آن است كه مخاطب او را در برآورده شدن حاجاتش غيرمستقل مىداند و تصرفات او را تحت مشيت خداوند قرار مىدهد و اگر كارى خارق العاده انجام مىدهد به اذن خداوند و قرب به اوست، همانگونه كه انبيا و اوليا چنين تصرفاتى دارند و ما نيز در مورد آنها چنين عقيدهاى داريم.
خداوند متعال در آيهاى به اين معنا اشاره كرده آنجا كه مىفرمايد: ( لَهُ دَعْوَةُ الْحَقِّ )؛ «دعوت حق از آن اوست». (رعد: 14)