122[سليمان] گفت: اى بزرگان! كدام يك از شما تخت او را براى من مىآورد پيش از آنكه به حال تسليم نزد من آيند؟
اين درخواست حضرت سليمان(ع) از جماعتى است كه نزد او نشستهاند؛ درخواستى از چيزى كه قطعاً سلطه غيبى بر انجام آن لازم است، سلطهاى غيبى كه اصل آن براى خداست چون كه كار خارقالعاده است، ولى از آنجا كه خداوند متعال به اولياى خود اين سلطه را عنايت كرده تا به اذن او انجام داده و به كار گيرند، بدينجهت حضرت سليمان(ع) از حاضرين مىخواهد كه هر كس چنين سلطهاى را دارد اعمال كند. لذا خداوند متعال در ادامه آيه فوق مىفرمايد:
قٰالَ الَّذِي عِنْدَهُ عِلْمٌ مِنَ الْكِتٰابِ أَنَا آتِيكَ بِهِ قَبْلَ أَنْ يَرْتَدَّ إِلَيْكَ طَرْفُكَ فَلَمّٰا رَآهُ مُسْتَقِرًّا عِنْدَهُ قٰالَ هٰذٰا مِنْ فَضْلِ رَبِّي (نمل:40)
[امّا] كسى كه دانشى از كتاب [آسمانى] داشت گفت: پيش از آنكه چشم بر هم زنى، آن را نزد تو خواهم آورد! و هنگامى كه [سليمان] آن [تخت] را نزد خود ثابت و پابرجا ديد گفت: اين از فضل پروردگار من است.
بلكه در مواردى خداوند متعال به كسى كه از دنيا رحلت كرده اين امكان را داده و او را مسلّط بر كارهاى خارق عادت نموده است.
به سند صحيح از رسول خدا(ص) روايت شده كه فرمود:
مَا مِنْ أَحَدٍ يُسَلِّمُ عَلَي إِلاَّ رَدَّ الله عَلَيَّ رُوحِي حَتَّى أَرُدَّ عَلَيهِ السَّلامُ. 1