1) . المراجعات، السيد شرف الدين، ص 187؛ تاريخ طبرى، ج 2، صص 319 - 321؛ الكامل فى التاريخ، ابن اثير الشافعى، ج 2، ص 62؛ شرح نهج البلاغه، ج13، صص 210 و 244؛ السيرة الحلبية، الحلبى الشافعى، ج 1، ص 311 و... . مقاله حديث يوم الانذار، مجله فلسفه، كلام و عرفان. هنگامى كه آيه وَ أَنْذِرْ عَشِيرَتَكَ الْأَقْرَبِينَ نازل شد، پيامبر مأموريت يافت نزديكان خود را به دين اسلام دعوت نمايد. بنابراين به على(عليه السلام) دستور داد غذايى تهيه كند و فرزندان عبدالمطلب را هم دعوت نمايد. آنان در خانه ابوطالب جمع شدند پس از صرف غذا، پيامبر(صلى الله عليه و آله) خواست سخن بگويد كه ابولهب گفت: اين مرد شما را سحر كرده و مجلس به‌هم ريخت. براى بار دوّم پيامبر دستور داد آنها را جمع كردند و غذايى پخت. پس از صرف غذا پيامبر فرمود: قسم به‌خدا كه من در ميان عرب‌ها جوان‌تر از خود سراغ ندارم كه براى قوم خود بهتر از آنچه من براى قومش به ارمغان آورده‌ام چيزى به ارمغان آورده باشد. همانا من خير دنيا و آخرت را براى شما آورده‌ام و خداوند به من امر نموده تا شما را به‌سوى آن دعوت كنم. كدام‌يك از شما مرا بر آن امر يارى مى‌كند تا برادر من و جانشين و وصى و خليفه من در ميان شما باشد؟ على(عليه السلام) فرمود من (در برخى منابع دارد كه پيامبر سه بار اين مطلب را يادآور شد) سپس پيامبر(صلى الله عليه و آله) فرمود: اين برادر من و وصى من و جانشين من در ميان شماست. پس حرف او را بشنويد و از او اطاعت كنيد. نزديكان پيامبر(صلى الله عليه و آله) بلند شدند و خنديدند و به ابوطالب گفتند: محمد به تو دستور داده كه از پسرت حرف‌شنوى كنى و مطيع او باشى!

2) . التفسير الكبير، الفخر الرازى، ج 12، ص 50؛ تاريخ بغداد، الخطيب البغدادى،ج 8، ص 284؛ تاريخ مدينۀ دمشق، ج42، صص 221، 233 و 234؛ المناقب، الخوارزمى، ص156؛ شواهد التنزيل، الحاكم الحسكانى، ج 1، ص 207؛ ج2، ص 391؛ الغدير، ج1، صص 220 - 233 و 271 - 277.