1) . الغدير، ج 1، ص 53 به بعد؛ خلاصة عبقات الانوار، ج 8، ص 234؛ تفسير كبير، فخر رازى، ج12 ص 49؛ الدر المنثور، سيوطى، ج 2، ص 289؛ تفسير المنار، سيد رشيد رضا، ج 6، ص 463.

2) . نويسنده سنى مذهب آقاى عبدالفتاح عبدالمقصود در اين‌باره مى‌نويسد: «وه كه على از دست قريش چه ستم‌ها كشيد! قريش در چهره على،هاشم را مى‌ديد، عبدالمطلب را مى‌ديد، محمد9 را - پيش از آنكه در برابر آيينش مغلوب شود - مى‌ديد؛ با حسدى كه به او داشت، حسد نسبت به اين سروران بزرگ هم ضميمه شده بود. بر او حسد مى‌ورزيدند چون پرچم برافراشته‌اى بود بالاى سر آنها. نام بلند او با علم، با فضل، با شجاعت قلب و زبان با هم برده مى‌شد. اين نسبت و مقام بلند و اين شرف پهناور و اين مواهب بى‌مانند براى على چيزى مى‌خواست كه قريش آن را نمى‌خواست و براى ستيزه و مخالفت با او -كه همان مخالفت با خاندان‌هاشمى بود - به‌پاخاست و صفوف خود را براى پيروزى رقيب او بسيج كرد تا پيروزى از آن رقيب و شكست نصيب كسى شد كه مى‌بايست پيروز شود. باز هم در حال شكست و گوشه‌گيرى از او دست برنداشت و آن مردم كينه‌ورز و حسود اين آرامش را براى او نمى‌توانستند ديد. نمى‌خواستند در ميان اين طوفان او را در ساحل سلامت بنگرند؛ زيرا آنان از سلامت و راحت او ناراحت بودند. مردمى را جمع كردند و به راه انداختند و نفوس را به هيجان آوردند تا آرامش او را برهم زنند و به محيط غوغايش كشانند... . اكنون در نظر عمر، على[7] چرا مانند سعد بن عباده سزاوار قتل نباشد تا فتنه و اختلاف از ميان برخيزد؟! مگر دهان مردم بسته و بر زبان‌ها بند است كه داستان «هيزم» را بازگو نكنند؟! چه با اين دستور، پسر خطاب دور خانه فاطمه[3] را - كه على[7] و اصحابش در آن بودند- محاصره كرد تا بدين‌وسيله آنان را تسليم سازد يا بى‌مهابا [بر آن] بتازد!... اين مرد خشمگين و خروشان به خانه على[7] روى آورد و همدستانش دنبال او به راه افتادند و به خانه هجوم آوردند...». الامام على بن ابى‌طالب، عبدالفتاح عبدالمقصود، ج 1، صص321-328