316در جاى ديگر فرمود(ص): «على باب حِطّه است؛ هر كه از آن وارد شود مؤمن و هر كه از آن خارج شود، كافر است». 1
بىشك مطلق آمدن وجوب اطاعت و عدم قيد آن به امر و جهت خاص، مستلزم امامت است؛ زيرا با وجود وجوب اطاعت از على(ع)، مجالى براى امامت ديگران باقى نمىماند؛ زيرا در غير اين صورت، حاكم در جايگاه محكوم و سياستگزار به جاى سياست شده قرار مىگيرد. پس امامت پيامبر(ص)، به وجوب اطاعت از او ثابت مىشود و بر امر ديگرى توقف ندارد.
پنج - روايات امامت، سيادت، امارت و...
پيامبر خدا(ص) مىفرمايد: «در شب معراج، سه مطلب دربارۀ على(ع) به من وحى شد: او بزرگ مؤمنان، امام پرهيزكاران و پيشواى سپيدرويان است». 2 در بعضى از طرق اين روايت «او بزرگ مسلمانان» 3 آمده و در بعضى ديگر، «او بزرگ مسلمانان و سرپرست تقواپيشگان». 4