275
فصل دوم: امامت سياسى
منظور از امامت سياسى، قبول مسئوليت و هدايتِ امور دنيايى مسلمانان، پس از پيامبر خدا(ص) است. بىشك نخستين و مهمترين مسئله مورد اختلاف بين مسلمانان، پس از رحلت پيامبر خدا(ص)، امر خلافت و سكاندارى هدايت امور دنيايى مسلمانان پس از آن حضرت بود. اختلافى كه دامنۀ آن تا حال ادامه دارد و در نتيجۀ آن، مصيبتها و گرفتارىهاى بسيارى گريبانگير مسلمانان شده است. باور شيعه در اينباره، همان است كه در امامت دينى بيان كرديم.
براى ارائه بحثى كامل در اين زمينه، سخن را در دو مطلب پى مىگيريم:
گفتار اوّل: ضرورت نص در امامت
اين اختلاف همواره بين مسلمانان وجود داشته است كه آيا امامت بايد به نص و تصريح الهى و لحاظ شايستگى و لياقت باشد، بدون در نظر گرفتن بيعت و به دنبال آن روى كار آمدن حكومت، يا اينكه امامت بايستى تابع بيعت مردم باشد؟ در صورت اول كه امامت را بسته به نص بدانيم، بيعت در رتبه بعد قرار مىگيرد و بر مردم واجب است با امامى كه از سوى خداى متعال، دربارهاش نص وارد شده، بيعت كنند و از او فرمان ببرند و حكومت نيز بايد در برابر ايشان تسليم باشد. پس اگر امام را نافرمانى كنند نه