235
فصل اول: امامت دينى
پيامبر(ص)، پيشواى دين و دنيا
در اين شكى نيست كه پيامبر(ص) امام و پيشواى مسلمانان و مرجع امور آنان بود و اين پيشوايى دو صورت داشت:
1. پيشوايى در دين
يعنى مردم تكاليف، برنامهها و احكام شرعى خود را از آن حضرت(ص) مىگرفتند و ايشان دين را از تباهى، تحريف، بدعت و ديگر گمراهىها محافظت مىفرمود. در قرآن نيز به اين مطلب اشاره شده است؛ آنجا كه مىفرمايد: «ما قرآن را به سوى تو نازل كرديم تا آنچه را براى مردم نازل كردهايم، برايشان بيان و آشكار نمايى». 1
2. پيشوايى در امور دنيا
مقصود همان امامت سياسى است، بدين معنا كه پيامبر(ص) حاكم بر مردم است، ادارۀ امور آنان را برعهده دارد، آنها را مديريت مىكند، صلاح و مصلحتشان را مىسنجد، از زبان آنان سخن مىگويد و مالياتشان را اخذ و غنايم را ميانشان تقسيم مىكند. نيز آن