199نيز در مسير حركت خود، به آنان كه با او بودند، يادآور شد كوفيان او را تنها گذاشته و رها كردهاند، تا به همراهانش بفهماند كه رو به كجا دارند و سرانجامشان چه مىشود. 1 امام(ع) بدين حالت بود تا اينكه در كربلا، مظلومانه به شهادت رسيد.
اين سلوك و طرز رفتار در ائمۀ اهل بيت - صلوات الله عليهم - پيوسته ثابت بود و ايشان در طول عمر شريف خود، هماره از آن برخوردار بودند.
ائمه از فرزندان امام حسين(ع) از مطالبۀ حكومت و سعى در سلطهيافتن بر آن امتناع مىكردند. حتى اگر حكومت بر آنان عرضه مىشد، نمىپذيرفتند؛ زيرا با آگاهى از عهد الهى با ايشان، مىدانستند كه پيش از ظهور قائم آل محمد(عجل) هيچ موقعيت مناسبى براى برپايى حكومت صالحى كه اسلام را با حقيقت و حدودش به عرصه آورد، تحقق نخواهد يافت. افزون بر اينكه اگر ايشان اهل دنيا و مصالح مادى بودند، به سرعت اقدام مىكردند و همچون ديگران، فرصتها را غنيمت مىشمردند و به آنچه مىخواستند مىرسيدند.
وجوب حرمتگذارى اهل بيت بر مسلمانان
اگر كسى سعى نمايد چهرهاى را كه آيينۀ تاريخ مسلمانان از پيامبر(ص) و راستى و درستى و اخلاص او نشان مىدهد، مخدوش سازد و بگويد: ايمان مسلمانان به پيامبر(ص) و مقدس شمردن وى از سوى ايشان، خودآگاه و ناخودآگاه، تأثير مهمى در انعكاس اين چهره از آن حضرت(ص) در آيينۀ تاريخ داشته است، آيا دربارۀ ائمه اهلبيت(عليهم السلام) نيز مجال اين سخن هست؟ زيرا روشن است كه رويكرد عامۀ مسلمانان با خط اهل بيت، يكسو نبوده و آنها به امامت ايشان معترف نيستند و از آنان تأثير