1) . المستدرك على الصحيحين، ج 3، صص 194 و 196، كتاب شناخت صحابه، اولين فضيلت‌هاى ابوعبدالله حسين بن على شهيد(ع) فرزند فاطمه؛ الاحاديث المختاره، ج 2، ص 375، در آنچه نجى الحضرمى پدر عبدالله از على(ع) روايت كرده؛ مجمع الزوائد، ج 9، ص191، كتاب مناقب حسين بن على(عليهما السلام)؛ مسند بزار، ج3، ص101 و آنچه عبدالله بن نجى از على(ع) روايت كرده است؛ مسند احمد، ج 1، ص75، خبرهاى على بن ابى‌طالب(ع)؛ مسند ابى‌يعلى، ج 1، ص 298، خبرهاى على بن ابى‌طالب(ع)؛ الآحاد و المثانى، ج 1، ص308 و ذكر حسين بن على(عليهما السلام)؛ مجمع الزوائد، ج 9، صص 187 - 190 و 192، كتاب مناقب حسين بن على(ع) و در اين بخش رواياتى تصريح‌گر به صحت بعضى ديگر؛ المعجم الكبير، ج 3، صص 105 - 108، هنگام يادكرد حسين بن على بن ابى‌طالب(عليهما السلام) با كنيۀ ابوعبدالله: ذكر ولادت و ويژگى‌ها و چهرۀ آن حضرت(ع)؛ سيراعلام النبلاء، ج 3، صص 288 - 290، در شرح حال حسين شهيد(ع) و مصادر ديگر.

2) . الفتوح، اعثم كوفى، ج5، ص 940، ذكر فرود آمدن حسين(ع) در كربلا؛ تاريخ دمشق، ج 14، ص 216، در شرح حال حسين بن على بن ابى‌طالب(عليهما السلام)؛ تاريخ الطبرى، ج 3، ص 300 ذكر حركت امام(ع) به كوفه و آنچه در اين مسير بر ايشان گذشت؛ البداية و النهاية، ج 8، ص 169، دربارۀ خروج حسين(ع) به عراق؛ سير اعلام النبلاء، ج 3، ص306، در شرح حال حسين شهيد(ع)؛ بغية الطلب فى تاريخ حلب، ج 6، ص 2616؛ الكامل فى التاريخ، ج 3، ص 401، دربارۀ حركت حسين(ع) به سوى كوفه.

3) . تاريخ دمشق، ج 45، ص 49، در شرح حال عمر بن سعد بن ابى وقاص؛ تهذيب الكمال، ج 21، ص 359، در شرح حال عمر بن سعد بن ابى‌وقاص؛ تهذيب التهذيب، ج 2، ص301، در شرح حال حسين بن على بن ابى‌طالب(عليهما السلام) و ج 7، ص 396، در شرح حال عمر بن سعد بن ابى وقاص و... ديگر مصادر.

4) . شرح نهج البلاغه، ج 5، ص 182 و ج 15، صص 78 و 80 و ج 16، ص 134؛ الفتن، نعيم بن حماد، ج 1، ص127، آنچه دربارۀ حكومت بنى‌اميه و اسامى ايشان پس از عمر گفته شده است؛ وقعة صفين، ص 224. نصر بن مزاحم خطبۀ آن حضرت را آورده كه در آن مى‌خوانيم: «هيچ امتى پس از پيامبر خود دچار اختلاف نشدند، جز اينكه اهل باطل آن امت بر اهل حق آن پيروز شدند، مگر اينكه خداى تعالى چيز ديگر اراده فرمايد». ابوسنان اسلمى گويد: شنيدم عمارياسر مى‌گفت: اميرمؤمنان(ع) به شما خبر داد كه امت، اول و آخرشان، او را نمى‌پذيرند و مردم پراكنده مى‌شوند، درحالى‌كه نگاهشان به جنگ با دشمنانشان دوخته شده است [پس مهيا و آماده جنگ شويد].