1) . مسند احمد، ج 6، ص 8، حديث ابى‌رافع؛ الاصابة، ج 4، ص 567، شرح حال على بن ابى‌طالب(ع)؛ مجمع الزوائد، ج 6، ص 152، كتاب جهاد، بخش غزوۀ خيبر؛ المصنف، از ابن ابى‌شيبه، ج 6، ص 374، كتاب فضائل، فضيلت‌هاى على بن ابى‌طالب(ع)؛ فتح البارى، ج 7، ص478؛ السيرة النبوية، از ابن هشام، ج 4، ص 306، دربارۀ حركت به سوى خيبر؛ تاريخ الطبرى، ج 2، ص 137، دربارۀ رويدادهاى سال هفتم هجرى؛ شرح نهج‌البلاغه، ج 1، ص 21؛ المناقب، از خوارزمى، ص 172؛ كشف الخفاء، از عجلونى، ج 1، صص 270 و 430؛ تاريخ بغداد، ج 11، ص 324، در شرح حال على بن احمد بن محمد بن ابراهيم بن مزوح ابوالحسن وراق واعظ... و ديگر مصادر پرشمار.

2) . تاريخ الطبرى، ج 2، ص 65، غزوۀ احد؛ البداية والنهاية، ج 6، ص 6، باب وسايل و آثار مخصوص پيامبر(ص) در زمان حياتش، همچون لباس و سلاح و سوارى؛ دربارۀ شمشير آن حضرت(ص) و ج 7، ص 250، خلافت اميرمؤمنان على بن ابى‌طالب(ع)؛ السيرة النبوية، از ابن هشام، ج 4، ص51، در شستن شمشيرها؛ تاريخ دمشق، ج 39، ص 201، در شرح حال عثمان بن عفان و ج 42، ص 71 در شرح حال على بن ابى‌طالب(ع)؛ المناقب، از خوارزمى، صص 167 و 173، در فصل اول از بخش شانزدهم؛ ينابيع المودة، ج 1، ص 434؛ ميزان الاعتدال، ج 5، ص 390، در شرح حال عيسى بن مهران مستعطف... و مصادر فراوان ديگر.

3) . مقتل الحسين، خوارزمى، ج 1، صص 145 و 148 و 180، فصل ششم، در فضائل حسن و حسين(عليهما السلام).

4) . كفاية الطالب، ص 347، فصل مربوط به بيمارى حسن و حسين(عليهما السلام) و نذر كردن پدر و مادر ايشان روزه را در صورت بهبود يافتن آن دو، و قصۀ نزول سورۀ «هل اتى»؛ مقتل حسين(ع)، خوارزمى، ج 1، ص 199، فصل پنجم در فضائل فاطمۀ زهراء بنت رسول الله و ص 189، فصل ششم در فضائل حسن و حسين(عليهما السلام).

5) . وقعة صفين، ص 145؛ شرح نهج البلاغه، ج 3، ص 204؛ ينابيع المودة، ج 1، ص 449.

6) . تاريخ دمشق، ج 22، ص 118، در شرح حال سلمة بن كهيل، ابن عساكر گويد: ابوالحسن على بن مسلم گفت: عبدالعزيز بن احمد براى ما روايت كرد كه تمام بن محمد و ابوالليث اسد بن قاسم حلبى گفتند: فضل بن جعفربن محمد تميمى مؤذن براى ما روايت كرد كه ابوالحسن محمد بن احمد عسقلانى در طبريه به او گفت: على بن هارون انصارى براى ما حديث كرد كه محمد بن احمد مصرى از صالح، از معاذ بن اسد حرانى، از فضل ابن موسى شيبانى، از سلمة بن كهيل نقل كرده است كه گفت: سر حسين بن على(ع) را ديدم كه بر نيزه، اين آيه را تلاوت مى‌كرد: فَسَيَكْفِيكَهُمُ اللّٰهُ وَ هُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ فضل بن جعفر گفت: به ابوالحسن عسقلانى گفتم: به خدا آيا اين سخن را از على بن هارون شنيده‌اى؟ گفت: به خدا، آرى. تمام و اسد گويند: به فضل بن جعفر گفتيم: به خدا آيا اين سخن را از ابوالحسن عسقلانى شنيده‌اى؟ گفت: به خدا، آرى. عبدالعزيز گويد: به تمام و اسد گفتم: به خدا آيا اين سخن را از فضل بن جعفر شنيده‌ايد؟ گفتند: به خدا آرى. ابوالحسن على بن مسلم فقيه گويد: به عبدالعزيز گفتم: به خدا آيا تو اين سخن را از تمام و اسد شنيده‌اى؟ گفت: به خدا، آرى. به فقيه ابوالحسن گفتيم: به خدا آيا تو آن را از عبدالعزيز شنيده‌اى؟ گفت: به خدا، آرى. محقق كتاب مذكور، در حاشيه گويد: در نسخه (م) پس از اين سخنان، ادامۀ مطلب اين‌گونه است: ابوالحسن عسقلانى گويد: به على بن هارون گفتم: آيا تو اين كلام را از محمد بن احمد مصرى شنيده‌اى؟ گفت: به خدا آرى. انصارى گويد: به محمد بن احمد گفتم: آيا تو آن را از صالح شنيده‌اى؟ گفت: به خدا آرى. جرير بن محمد گويد: به صالح گفتم: به خدا، آيا تو آن را از معاذ بن اسد شنيده‌اى؟ گفت: به خدا آرى. معاذ بن اسد گويد: به فضل گفتم: آيا به خدا تو آن را از اعمش شنيده‌اى؟ گفت: به خدا آرى. اعمش گويد: به سلمة بن كهيل گفتم: به خدا آيا تو آن سخن را از سر مبارك حسين(ع) شنيده‌اى؟ گفت: به خدا سوگند آرى، در دروازۀ فراديس شهر دمشق و هيچ اشتباه نكرده‌ام و شنيدم كه مى‌خواند: فَسَيَكْفِيكَهُمُ اللّٰهُ وَ هُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ ؛ نيز ج 60، ص 370، در شرح حال منهال بن عمرو؛ فيض القدير فى شرح الجامع الصغير، ج 1، ص205.