111
فصل سوم: قرآن مجيد
و آن، معجزۀ بزرگ و ماندگارى است كه خداى تعالى و رسولش(ص) با آن، بر راستى رسالت محمدى احتجاج كردهاند و دشمنان را به همآوردى طلبيدهاند. خداى تعالى در احتجاج به قرآن مىفرمايد:
وَ قٰالُوا لَوْ لاٰ أُنْزِلَ عَلَيْهِ آيٰاتٌ مِنْ رَبِّهِ قُلْ إِنَّمَا الْآيٰاتُ عِنْدَ اللّٰهِ وَ إِنَّمٰا أَنَا نَذِيرٌ مُبِينٌ * أَ وَ لَمْ يَكْفِهِمْ أَنّٰا أَنْزَلْنٰا عَلَيْكَ الْكِتٰابَ يُتْلىٰ عَلَيْهِمْ إِنَّ فِي ذٰلِكَ لَرَحْمَةً وَ ذِكْرىٰ لِقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ (عنكبوت:50و51)
گفتند: اى كاش آياتى از پروردگارش بر او نازل مىشد. بگو: آيات نزد خداست و من تنها بيمدهندهاى آشكارم. آيا آنان را كافى نيست كه بر تو قرآن را فرو فرستادهايم و پيوسته بر آنان تلاوت مىشود. در اين قرآن، رحمت و تذكرى است براى كسانى كه ايمان مىآورند.
نيز مىفرمايد:
وَ قٰالُوا لَوْ لاٰ يَأْتِينٰا بِآيَةٍ مِنْ رَبِّهِ أَ وَ لَمْ تَأْتِهِمْ بَيِّنَةُ مٰا فِي الصُّحُفِ الْأُولىٰ (طه:133)
و گفتند: اى كاش از سوى پروردگارش آياتى براى ما مىآمد. [بگو:] آيا نشانههايى آشكار در كتابهاى [آسمانى] پيشين، براى آنها نيامد.