94جستهاند. در اينجا برخى از آن سخنان را بيان مىكنيم:
«شيخ مفيد» مىگويد:
غاليان به ظاهر مسلمان، كسانىاند كه به اميرمؤمنان و امامان از فرزندان آن حضرت نسبت خدايى و پيامبرى مىدهند و در فضايل دينى و دنيوى، بيش از اندازه آنان را توصيف كرده، و از اعتدال و ميانهروى خارج شدهاند. آنان گمراهكنندگان و كفرورزانى هستند كه اميرمؤمنان(عليه السلام) در موردشان به كشتن و سوزاندن با آتش حكم فرموده است و امامان(عليهم السلام) در مورد آنان به كفر و خروج از اسلام داورى كردهاند. 1
«علامه مجلسى» مىگويد:
به هوش باشيد! غلو درباره پيامبر(صلى الله عليه و آله) و امامان(عليهم السلام)، يا به سبب اعتقاد به خدايى آنان است، يا شريكبودنشان با خداى متعال در پرستيدهشدن، يا شريك در آفرينش، يا در روزىدادن، يا خداى متعال در آنان حلول كرده، يا با آنان متحد شده، يا آنان بدون هيچ وحى و الهامى از ناحيه خدا غيب مىدانند،
يا بدين اعتقاد كه امامان(عليهم السلام)، پيامبرند يا به سبب اعتقاد تناسخ ارواح برخى از آنان در ديگرى و يا به اين سبب كه شناخت آنان، از انجام طاعات كفايت مىكند و تكليفى نسبت به ترك گناهان وجود ندارد.
اعتقاد به هريك از موارد يادشده، الحاد، كفر و خروج از دين تلقى مىشود؛ همانگونه كه دلايل عقلى و آيات و اخبار گذشته و غير آنها بر اين معنا دلالت دارد، و به خوبى دريافتيد كه امامان(عليهم السلام)، از غاليان بيزارى جستند و به كفرشان حكم كردند و به كشتن آنها