32زمره خورندگان و نوشندگان و ازدواجكنندگان و مخلوقى از مخلوقات نبود؟ و آيا با خضوع و خشوع در برابر خدا نماز نمىگزارد و در پيشگاه خدا بسيار توبهكننده نبود؟ آيا كسى كه چنين ويژگى دارد خداست؟ اگر او با اين ويژگى، خدا باشد، هريك از شما نيز خداييد؛ زيرا در چنين ويژگىهايى كه دلالت بر حدوث هر موصوفى به آن مىكند، با او شريك هستيد».
آن مرد عرض كرد: «اى فرزند رسول خدا! آنها مدعىاند وقتى حضرت على(عليه السلام) از خود معجزاتى را بروز داد كه غير از خدا كسى قادر بر انجام دادن آنها نيست، خود دلالت مىكند كه او خداست، و آنگاه كه حضرت با صفات مخلوقاتِ ناتوان براى مردم آشكار شد، آنان را به شك انداخت و آزمود تا او را خوب بشناسند و ايمانشان به وى از سرِ اختيار از جانب خودشان باشد».
امام رضا(عليه السلام) فرمود: «نخستين نكتهاى كه اينجا مطرح مىشود اين است كه آنها بركنار و جداى از اين مطلب نيستند كه فردى همين عقيده را بر آنها برگردانده و بگويد: آنگاه كه از [على(عليه السلام)] فقر و نادارى ظاهر مىشود، دلالت دارد فردى
كه داراى اين ويژگىهاست و افراد ضعيف و نيازمند نيز مانند اويند، ديگر عمل و كردار او معجزه نمىباشد. بنابراين از همينجا دريابد كسى كه آن معجزات را ظاهر ساخته، تنها از جانب قادر و توانايى بوده كه هيچگونه شباهتى به آفريدگان نداشته است، نه كار آفريدهاى باشد كه در صفات ضعف و ناتوانى با ديگر ضعيفان، شريك است. 1
در اينجا لازم است به اين سخن امامان(عليهم السلام) اشاره شود كه مقصود از