68 فَجَعَلُوا يَقُولُونَ: لَمْ يَمُتِ النَّبِيُّ(ص)، إِنَّمَا هُوَ بَعْضُ مَا كَانَ يَأْخُذُهُ عِنْدَ الْوَحْيِ، فَجَاءَ أَبُوبَكْرٍ، فَكَشَفَ عَنْ وَجْهِهِ وَ قَبَّلَ بَيْنَ عَيْنَيْهِ وَ قَالَ: أَنْتَ أَكْرَمُ عَلَى اللهِ أنْ يَميِتَكَ مَرَّتَيْنِ، قَدْ وَاللهِ مَاتَ رَسُولُ‌اللهِ(ص)، وَ عُمَرُ فِي ناحِيَةِ الْمَسْجِدِ يَقُولُ: وَاللهِ مَا مَاتَ رَسوُلُ اللهِ(ص) وَ لاَيَمُوتُ حتّى يَقْطَعَ أَيْدِي أُنَاسٍ مِنَ الْمُنَافِقيِنَ كَثيِرٌ وَ أَرْجُلُهُمْ. فَقَامَ أَبُوبَكْرُ فَصَعَدَ الْمِنْبَرِ فَقَالَ: مَنْ كَانَ يَعْبُدُ اللهَ فَإِنَّ اللهَ حَيٌّ لَمْ يَمُتْ، وَ مَنْ كَانَ يَعْبُدُ مُحَمَّداً فَإِنَّ مُحَمَّداً قَدْ مَاتَ (وَ مٰا مُحَمَّدٌ إِلاّٰ رَسُولٌ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِهِ الرُّسُلُ أَ فَإِنْ مٰاتَ أَوْ قُتِلَ انْقَلَبْتُمْ عَلىٰ أَعْقٰابِكُمْ وَ مَنْ يَنْقَلِبْ عَلىٰ عَقِبَيْهِ فَلَنْ يَضُرَّ اللّٰهَ شَيْئاً وَ سَيَجْزِي اللّٰهُ الشّٰاكِرِينَ) . قَالَ عُمَرُ: فَكَأَنِّي لَمْ أَقْرَأَهَا إِلاّ يَوْمَئِذٍ . ¹

چون رسول خدا(ص) قبض روح شد و ابوبكر نزد خانمش دختر خارجه در منطقه «العوالى» بود. مردم گفتند: رسول خدا(ص) نمرده است، بلكه اين حالت برخى از حالاتى است كه هنگام وحى بر پيامبران عارض مى‌گردد. ابوبكر آمد و پارچه را از روى پيامبر(ص) برداشت و بين دو چشم او را بوسيد و عرض كرد: تو كريم‌ترى بر خدا كه دو بار بميرى، به طور حتم به خدا سوگند كه رسول خدا(ص) از دنيا رحلت كرده است. عُمَر در ناحيه‌اى از مسجد بود و مى‌گفت: به خدا سوگند! رسول خدا(ص) نمرده است و هرگز نمى‌ميرد تا دست‌ها و پاهاى بسيارى از منافقان را قطع نمايد. ابوبكر برخاست و