136

فضيلت تربت امام حسين(ع)

1. احمد بن حنبل از عامر شاطبى نقل مى‌كند: در سفرى همراه على بن ابى‌طالب(ع) بودم. حضرت هنگامى كه در مسير خود به صفين به نينوا رسيد، صدا داد: «اى اباعبدالله! در كنار شطّ فرات صبر كن». عامر شاطبى مى‌گويد: «عرض كردم: براى چه؟» فرمود:

روزى بر پيامبر(ص) وارد شدم، در حالى كه گريان بود؛ عرض كردم: اى نبى خدا! آيا كسى شما را غضبناك كرده؟ چه شده است كه گريانيد؟ پيامبر(ص) فرمود: خير، بلكه الآن جبرئيل از نزد من خارج شد و خبر داد كه حسين(ع) در كنار شطّ فرات به شهادت مى‌رسد. جبرئيل گفت: آيا مى‌خواهى كه تربت او را استشمام نمايى؟ عرض كردم: آرى. آن‌گاه قبضه‌اى از خاك تربت امام‌حسين(ع) را به من داد كه در اين هنگام طاقت نياوردم و گريستم. ¹

2. امّ سلمه مى‌گويد: روزى رسول خدا(ص) مضطرب از خواب بيدار شد، دوباره خوابيد و بار ديگر همين حالت به وى دست داد، بار سوم نيز اين عمل تكرار شد، در اين مرتبه ديدم كه در دستان مباركش تربتى سرخ بود كه آن را مى‌بوسيد و اشك مى‌ريخت. عرض كردم: «اى رسول‌خدا! اين تربت چيست؟» فرمود:

جبرئيل به من خبر داد كه فرزندم حسين(ع) در سرزمين عراق به شهادت مى‌رسد. به جبرئيل گفتم: تربتى كه حسين(ع) در آن