93حرف «سين» كه بر ( فَسَيَقُولُونَ اللّٰهُ ) داخل شده مىتواند بر اين نكته دلالت داشته باشد كه آنان بعد از تدبّر و تأمّل اندكى به توحيد در ربوبيت اعتراف مىكنند.
خداوند متعال مىفرمايد:
(قُلْ مَنْ بِيَدِهِ مَلَكُوتُ كُلِّ شَيْءٍ وَ هُوَ يُجِيرُ وَ لاٰ يُجٰارُ عَلَيْهِ إِنْ كُنْتُمْ تَعْلَمُونَ* سَيَقُولُونَ لِلّٰهِ...) (مؤمنون : 88 و 89)
بگو: اگر مىدانيد، چه كسى حكومت همه موجودات را در دست دارد، وبه بىپناهان پناه مىدهد، ونياز به پناهدادن ندارد؟! خواهند گفت: (همه اينها) از آن خداست.
4. شرك در خالقيت
از ظاهر برخى آيات قرآن استفاده مىشود كه مشركان عصر جاهليت و هنگام ظهور اسلام شرك در خالقيت داشتند.
خداوند متعال مىفرمايد:
(وَ لَئِنْ سَأَلْتَهُمْ مَنْ خَلَقَ السَّمٰاوٰاتِ وَ الْأَرْضَ لَيَقُولُنَّ اللّٰهُ) (لقمان :25)
و هرگاه از آنان سؤال كنى: چه كسى آسمانها وزمين را آفريده است؟ مسلّماً مىگويند: الله.
ولى با جمع بين اين آيه و آيات ديگر مانند:
(أَمْ جَعَلُوا لِلّٰهِ شُرَكٰاءَ خَلَقُوا كَخَلْقِهِ فَتَشٰابَهَ الْخَلْقُ عَلَيْهِمْ قُلِ اللّٰهُ خٰالِقُ كُلِّ شَيْءٍ وَ هُوَ الْوٰاحِدُ الْقَهّٰارُ) (رعد: 16)
آيا آنها همتايانى براى خدا قرار دادند بهخاطر اينكه آنان همانند