182 دادند، و(همچنين) مسيح فرزند مريم را؛ در حالى كه دستور نداشتند جز خداوند يكتايى را كه معبودى جز او نيست، بپرستند، او پاك ومنزه است از آنچه همتايش قرار مىدهند.
ونيز مىفرمايد:
قُلِ ادْعُوا الَّذِينَ زَعَمْتُمْ مِنْ دُونِ اللّٰهِ لاٰ يَمْلِكُونَ مِثْقٰالَ ذَرَّةٍ فِي السَّمٰاوٰاتِ وَ لاٰ فِي الْأَرْضِ (سبأ:22)
بگو: كسانى را كه غير از خدا (معبود خود) مىپنداريد بخوانيد! (آنها هرگز گرهى از كار شما نمىگشايند، چرا كه) آنها به اندازه ذرّهاى در آسمانها وزمين مالك نيستند.
ونيز مىفرمايد:
إِنَّ الَّذِينَ تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللّٰهِ لاٰ يَمْلِكُونَ لَكُمْ رِزْقاً (عنكبوت :17)
آنهايى را كه غير از خدا پرستش مىكنيد، مالك هيچ رزقى براى شما نيستند.
ثالثاً: همانگونه كه قبلاً ذكر نموديم، مطلق صدا زدن واستغاثه، مخصوص خدا نيست، بلكه صدا زدنى مخصوص به خداست كه با اعتقاد به استقلال باشد واستغاثهاى مخصوص به خداست كه با نظر استقلال باشد، ولى اگر انسان در امور غيبى وغير طبيعى، غير خداوند را صدا زند واز او چيزى بخواهد، با اين اعتقاد كه او واسطه فيض خداست وخداوند به او بركت داده وحيات برزخى نيز در جاى خود ثابت است، با اين اعتقاد صدا زدن وچيزى را از غير خدا خواستن اشكالى ندارد.