161 مىرساند، ونه سودى مىبخشد؛ و مىگويند: اينها شفيعان ما نزد خدا هستند! بگو: آيا خدا را به چيزى خبر مىدهيد كه در آسمانها وزمين سراغ ندارد؟! منزه است او، وبرتر است از آن همتايانى كه قرار مىدهند.
ده - اعتقاد به ملكيت در مورد معبودان
از ظاهر آيات قرآن كريم استفاده مىشود كه مشركان در مورد بتها و معبودان خود اعتقاد به ملكيت تدبير و استقلال در تأثير داشتهاند. لذا قرآن از آنها نفى ملكيت مىنمايد.
خداوند متعال مىفرمايد:
قُلِ ادْعُوا الَّذِينَ زَعَمْتُمْ مِنْ دُونِ اللّٰهِ لاٰ يَمْلِكُونَ مِثْقٰالَ ذَرَّةٍ فِي السَّمٰاوٰاتِ وَ لاٰ فِي الْأَرْضِ وَ مٰا لَهُمْ فِيهِمٰا مِنْ شِرْكٍ وَ مٰا لَهُ مِنْهُمْ مِنْ ظَهِيرٍ (سبأ:22)
بگو: كسانى را كه غير از خدا (معبود خود) مىپنداريد بخوانيد! (آنها هرگز گرهى از كار شما نمىگشايند، چرا كه) آنها به اندازه ذرّهاى در آسمانها وزمين مالك نيستند، ونه در (خلقت و مالكيّت) آنها شريكند، ونه ياور او (در آفرينش) بودند.
از آنجا كه «شرك» به معناى اعتقاد به ملكيت و استقلال در تأثير و تدبير است لذا در صدر آيه تعبير به لاٰ يَمْلِكُونَ آورده و در بخش ديگر از كلمه (شرك) استفاده كرده و مىفرمايد: وَ مٰا لَهُ مِنْهُمْ مِنْ ظَهِيرٍ يعنى آن معبودها كمك كار و معين و يار و ياور خدا در نظام خلقت نيستند كه ظهور در عرضيت دارد.