126
سُلْطٰانٍ إِنْ يَتَّبِعُونَ إِلاَّ الظَّنَّ وَ مٰا تَهْوَى الْأَنْفُسُ (نجم : 23)
اينها فقط نامهايى است كه شما وپدرانتان بر آنها گذاشتهايد
(نامهايى بىمحتوا واسمهايى بىمسمّا)، وهرگز خداوند دليل وحجتى بر آن نازل نكرده؛ آنان فقط از گمانهاى بىاساس وهواى نفس پيروى مىكنند.
در اين آيه نيز نهى و نفى به اصل واسطه قرار دادن نخورده بلكه به وسائطى خورده كه مشركان از خود اختراع كرده بودند.
دسته دوم
دستهاى ديگر از آيات است كه در آن سخن از حصول شرك به خداست به جهت وسائطى كه آنان اختراع كرده و به حكم و اراده خدا نبوده است. خداوند متعال مىفرمايد:
سَنُلْقِي فِي قُلُوبِ الَّذِينَ كَفَرُوا الرُّعْبَ بِمٰا أَشْرَكُوا بِاللّٰهِ مٰا لَمْ يُنَزِّلْ بِهِ سُلْطٰاناً وَ مَأْوٰاهُمُ النّٰارُ وَ بِئْسَ مَثْوَى الظّٰالِمِينَ (آل عمران:151)
بهزودى در دلهاى كافران، بهخاطر اينكه بدون دليل، چيزهايى را براى خدا همتا قرار دادند، رعب وترس مىافكنيم؛ وجايگاه آنها، آتش است؛ وچه بد جايگاهى است جايگاه ستمكاران.
و نيز مىفرمايد:
وَ كَيْفَ أَخٰافُ مٰا أَشْرَكْتُمْ وَ لاٰ تَخٰافُونَ أَنَّكُمْ أَشْرَكْتُمْ بِاللّٰهِ مٰا لَمْ يُنَزِّلْ بِهِ عَلَيْكُمْ سُلْطٰاناً (انعام:81)
چگونه من از بتهاى شما بترسم؟! در حالى كه شما از اين نمىترسيد كه براى خدا، همتايى قرار دادهايد.