96علاوه بر اين، قبلاً گفتيم كه اين امور از مسائلى است كه شناخت آنها واجب و لازم نيست و جهل به آنها ضررى به شيعه بودن نمىزند و شايد بيشتر عوام شيعه چيزى در اينباره ندانند.
سخن عجيبتر جزايرى اين است كه وى دليل كجفهمى و كمعقلى كسى را كه معتقد شده آيات و نشانههاى پيغمبران، نزد اهلبيت عليهم السلام است، اين مىداند كه اگر به آن شيعه بگويند: «انگشتر كجاست؟ عصا كجاست؟ الواح كجايند؟» پاسخى پيدا نمىكند و نمىتواند چيزى از آنها را بياورد!
پاسخ روشن است؛ زيرا ما نگفتهايم اين نشانهها نزد ماست تا از ما خواسته شود آنها را نشان دهيم؛ بلكه گفتهايم آنها نزد اهلبيت عليهم السلام است كه از طريق ارث آن را به يكديگر منتقل مىكنند.
جزايرى مىگويد: و روشنتر از آن مطلب، اينكه گفته شود: اگر آنچه گفته شده، حقيقت دارد، پس چرا اهلبيت از اين آيات و نشانهها (مانند عصا و انگشتر) در نابودى دشمنان خودشان و پيروزى بر آنهاستفاده نكردند. درحالىكه از سوى دشمنان آزار و اذيتها ديدند؟
پاسخ به جزايرى: 1. همانا اهلبيت عليهم السلام از بندگان خوب و صالح خدا هستند كه كسى در سخن، از آنها پيشى نمىگيرد و به آنچه امر مىكنند، عمل مىكنند. اگرچه خداوند متعال، بدون عصا هم قادر بر يارى آنان است، اما حكمت او اقتضا مىكند كه به پيشوايان ستمگر كه دشمنان ديناند، مهلت داده شود تا بر گناه خود بيفزايند. سپس با عزت و قدرتش گريبان آنان را مىگيرد. خداوند مىفرمايد: وَ لاٰ يَحْسَبَنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا أَنَّمٰا نُمْلِي لَهُمْ خَيْرٌ لِأَنْفُسِهِمْ إِنَّمٰا نُمْلِي لَهُمْ لِيَزْدٰادُوا إِثْماً وَ لَهُمْ عَذٰابٌ مُهِينٌ . 1