1) . حديث اول از اين باب، روايت محمدبن‌فيض از امام باقر عليه السلام است كه در سند آن سلمة بن خطاب وجود دارد و او ضعيف است؛ به دليل تضعيف نجاشى در رجالش، ص 133، و ابن غضائرى چنانچه در معجم رجال الحديث،ج 8، ص 204 آمده است و علامه در خلاصه، ص 227 و عده‌اى ديگر. همچنين در سند آن، منيع بن حجاج بصرى و محمدبن‌فيض است كه هر دو مجهول مى‌باشند. اما حديث دوم، حديث ابوحمزه ثمالى از امام‌صادق عليه السلام است. اين، همان حديث دومى است كه جزايرى در اين حقيقت بيان كرده است و سخن دربارۀ اين حديث به زودى خواهد آمد. اما حديث سوم و چهارم (حديث اولى كه جزايرى بيان كرده است) در سند اين دو روايت، موسى بن سعدان است كه ضعيف است؛ چنان‌كه به زودى حال او معلوم مى‌گردد. اما حديث پنجم كه آخرين حديث است، از جمله راويان آن، بشر بن جعفر است كه مجهول‌الحال است و راوى ديگر آن، مفضل بن عمر كه دربارۀ وثاقت او اختلاف شده و مشهور علما او را تضعيف مى‌كنند؛ زيرا نجاشى در رجالش، ص 295 و ابن غضائرى و علامه در خلاصه، ص 285 و ابن داوود و عده‌اى ديگر، او را تضعيف كرده‌اند؛ ر.ك: تنقيح المقال، ج 3، ص 238.

2) . رجال نجاشى، ص 289.

3) . تنقيح المقال، ج 3، ص 265؛ خلاصه، ص 257.

4) . خلاصه، ص 257.