241 بيهوده‌اى انجام گرفته است كه ارتكاب آن حتى از آدم‌هاى معمولى شايسته نيست؛ تا چه رسد به اينكه از سرور پيغمبران چنين كارى سر بزند.

آنها همچنين انطباق آيۀ إِنَّمٰا وَلِيُّكُمُ اللّٰهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاٰةَ وَ يُؤْتُونَ الزَّكٰاةَ وَ هُمْ رٰاكِعُونَ ¹ بر اميرالمؤمنين عليه السلام را تحريف كرده و مقصود از « الَّذِينَ آمَنُوا» را، همۀ مؤمنين دانسته‌اند. درحالى‌كه احاديث فراوانى دلالت مى‌كنند كه اين آيه در حق على عليه السلام نازل شد؛ آن هنگام كه در مسجد رسول خدا (ص) انگشتر خود را صدقه داد. ²

تعبير كردن واژۀ «ولى» در اين آيه به معناى ياور و دوستدار، سخن درستى نيست. بلكه معناى صحيح آن «اولى بالتصرف» است؛ زيرا اولاً، اگر ولايت به معناى يارى و دوستى بود، شامل همۀ مؤمنين مى‌شد؛ به دليل اين كلام خداوند كه مى‌فرمايد: وَ الْمُؤْمِنُونَ وَ الْمُؤْمِنٰاتُ بَعْضُهُمْ أَوْلِيٰاءُ بَعْضٍ ³؛ ثانياً، روايات زيادى دلالت مى‌كنند كه اين آيه دربارۀ حضرت على عليه السلام نازل شده است؛ ثالثاً، آيۀ ولايت، اوليا را در سه مورد منحصر كرده است: خدا، پيغمبرش و مؤمنينى كه نماز را برپا داشته و در حال ركوع زكات مى‌دهند. روشن است كه همۀ مؤمنين چنين ويژگى‌اى ندارند. پس مراد از «اَلَّذِينَ آمَنُوا» در اين آيه، بعضى از مؤمنين است، نه همۀ آنها.

از بيان فوق روشن مى‌شود كه معناى آيه همان معناى اين سخن پيامبر (ص) است كه فرمود: «هركس من مولاى اويم، پس على مولاى اوست»؛ زيرا پيامبر (ص) پيش از آن معناى «مولا» را بيان نمود، آنجا كه فرمود: «اى مردم! آيا من از خود شما به شما